کدام حکومت؟ کدام علی؟
فرمانده ی محترم سپاه پاسداران در سخنانی گفته است: "مقاومت نمی کردیم حکومت معاویه تکرار می شد ."
آن دیگری در جای دیگر فرموده: «حفظ نظام از اوجب واجبات است و حافظان انقلاب و آحاد مردم اجازه نمیدهند این واجب مهم مورد خدشه واقع شود». و آن یکی در آن سوتر از فتنه ها می گوید.
اگر بخواهیم به هر یک از این اظهارات جداگانه بپردازیم؛ نیازمند مثنوی خواهیم بود. ولی موضوعی که این روزها خیلی جلب نظر می کند، یکه تازی برادران سپاهی در عرصه ی سخن و تئوری پردازی است. گویی رسانه های در خدمت اینان وظیفه ی خطیر خود را به خوبی ایفا نکرده اند که این برادران با همه ی قوا از میدان و عرصه ی خیابان ها و بازداشتگاه ها و... به ارشاد عموم نیز آمده اند.
طی مدتی که از این انقلاب خودساخته ی مخملی برادران سپاه می گذرد، همه ی تلاش پاسداران و عقبه ی رسانه ای آنان شبیه سازی با حکومت امیر المومنین است. برای آنان که اندک شناختی از حکومت عدل علی دارند این همانند سازی چیزی به جز حکومت مقابل علی(ع) را به ذهن متبادر نمی کند. هر چه طی این دو ماه و اندی دیده شد همه ی سبعیت و ساز و برگ جنگی معاویه و حیله ی عمروعاص و سیاه چال های بنی امیه را به یاد می آورد. چگونه قرار بود حکومت معاویه از طرف مقابل برپا شود وقتی تمام ابزارهای قدرت از نظر اقتصادی، سیاسی و نظامی و رسانه ای در اختیار گروه دیگر است؟! چگونه می تواند تغییری ایجاد کرد وقتی عاملان انقلاب مخملی قبل از این که حتی فرصت عملی کردن ایده های "مخرب نرم برانداز" خود را داشته باشند، در سجن و حصرند؟! چگونه است که یکی تا بن دندان مسلح با توسل به همه ی حربه های غیر اخلاقی و غیر انسانی مدال پیروی از علی بر سینه ی خود می زند و دیگری را که در نهایت مظلومیت فقط به خاطر تاسی به اهل بیت و طلب حق مسلم به مسلخ می برد؟! این علی که از او نام می برید بی شک با آن علی که حتی در کتاب های دینی مدارس جمهوی اسلامی آمده، بیگانه است چه رسد به آن مولایی که نهج البلاغه یادگار اوست!
هر چه در کتب تاریخ داریم نشان از زندان های تنگ و تاریک، شقاوت و سبعیت آل امیه است، هیچ تاکنون در کتابی به زندان های زمان حکومت پنچ ساله ی علی اشاره شده است؟ هیچ تاکنون کسی در جایی خوانده که والیان علی(ع) قصاص قبل از جنایت کنند؟ برادران عزیز سپاهی به قول برادر رسانه ای تان "شریعتمداری" آدرس را اشتباه آمده اید. فتنه را در جایی بجویید که تمام یاران امام را خانه نشین کردند. فتنه را در سقیفه ای بجویید که یاران علی را به سخره گرفتید و مکرشان دادید. سقیفه آن جا بود که یاران امام تنور انتخابات را برای فتنه و حیله ی عمرو عاص داغ کردند. فتنه آن جاست که هدف خود ساخته رنگ ساختگی خدایی زده بر آن هر وسیله ای را مشروع می داند تا آن جا که متوسل می شود به رذیلانه ترین تهدیدها، شکنجه ها و بی ناموسی ها.
برادران سپاهی که نمی دانم در زمانی که رضایی ها و صفوی ها و باکری ها در صحنه بودند شما در کجا آرمیده بودید، آری شما از "علی" حمایت می کنید، ولی این علی را با اسوه ی مردان عالم مشابه سازی نکنید که اگر حساب تشابه باشد این" میر" و یاران جوان سبز جامه اش شبیه تر از همه هستند به مظلومان کربلا.
ولی دیگر بس است این قدر از باورهای پاک مردم سوء استفاده نکنید که هم مردم علی را خوب می شناسند و هم با ویژگی های حکومت معاویه به خوبی آشنا هستند. شما به خوبی نشان دادید که حفظ نظام "تان" از اوجب واجبات است ولی شرمنده که این نظام ارزانی خودتان باشد.
ماه رمضان چه فرصت خوبی است که دوباره مرور کنیم همه با هم اول نیت هایمان را در خلوت سحر و سپیده ی فجر و آماده شویم برای ایام شهادت مولایمان علی و بیاد آوریم که علی، قربانی جهل و تعصب کورکورانه کدام قوم بود، آن ها که ظاهر دین را سپر کرده بودند و قرآن را بر سر نیزه می دیدند یا آنان که شبانگاهان از بی خردی و بی تدبیری دوستان نادان ولی شمشیر بر کمر سر به چاه خلوت فرو می بردند و ناله سر می دادند و خدا تنها ناظر و شنونده آنان بود.
سحر نزدیک است هر چند شب سیاه و طولانی باشد!
منبع : جنبش راه سبز = جرس
