صدای معلم

اعتصاب شکوهمند کارگران ایران خودرو برای رسیدن به دستمزدهای عقب افتاده و تبدیل وضعیت نیروهای پیمانکاری به قراردادی با موفقیت به پایان رسید.

هفته ی گذشته  کارگران ایران خودرو موفق شدند با اعتصاب شکوهمند خود که از سالن مونتاژ آغاز شد و درسالن شاتل (بدنه) ادامه و با اعتصاب کارگران سالن های پرس خاتمه یافت به خواست های فوری خود که همانا پرداخت دستمزدهای عقب افتاد(حقوقُ آکورد و رکورد تولید سال گذشت) و تبدیل وضعیت کارگر از پیکیجی (پیمانکاری) به قراردای خود شرکت ایران خودرو بود برسند.

مدیریت جدید شرکت ایران خودرو ابتدا از پرداخت رکورد و آکورد خوداری کرده و حقوق فروردین کارگران را عقب انداخت وقتی که با اعتراض کارگران روبرو گردید حقوق ها را پرداخت کرد تا از گسترض اعتراضات جلوگیری کند ولی کارگران اعلام کردند زمان صبر انتظار به پایان رسیده است و برای رسیدن به خواست های خود اعتصاب را انتخاب کردند وقتی شروع اعتصاب برای مدیران ایران خودرو که تازه به این شرکت آمده بودند جدی شد چند ساعت بعد ۱۵۰ هزارتومان به حساب کارگران واریز شد ولی اعتصاب نه تنها فروکش نکرد بلکه از سالن مونتاز به سالن شاتل رسید و خطوط تولید متوقف گردید هنوز ساعت به شب نرسیده بود که تمام حق رکورد به حساب کارگران واریز گردید و کارگران نشان دادن می توانند اگر باهم باشند یکبار دیگر در مقابل هر قدرتی بایستند.

یک موفقیت دیگر

تمام کارگران پیمانکاری خطوط تولید در ایران خودرو از زیر شرکت های پیمانکاری در آمده و قراردادی خود شرکت ایران خودرو می شوند.

وقتی که ۱۲ اردیبهشت وزیر صنایع در خلوت بی توجه به دستگیری صدها کارگر در روز جهانی کارگر با بسیج نیروهای خود در ورزشگاه آزادی مراسم روز کارگر را برگزار می کرد با فریاد کارگران که وزیر دروغگو استعفا روبرو شد که خواستار پایان دادن به قراردادهای موقت بودند. در آن جا اعلام کرد که روی قول خود ایستاده و به مدیران تحت پوشش اعلام کرد بخشی از کارگران را قبل از انتخابات تبدیل وضعیت کنند. بعد از این این بخشنامه مدیریت جدید اسامی چند هزار نفر که شامل این بخشنامه بودند را اعلام که اسامی کارگران پرس تحت پوشش پیمانکاری جی پی آی در آن دیده نمی شدند.

بعد از این مساله کارگران پرس خطوط تولید را متوقف کرده و جلو دفتر مدیریت تجمع کردند. اعتصاب در شیفت های صبح و عصر ادامه یافت ولی هنوز به شیفت شب نرسیده بود مدیریت اعلام کرد همه ی کارگران شامل این بخشنامه خواهند شد و یک موفقیت دیگربرای کارگران ایران خودرو رقم خورد.

کارگران ایران خودرو: ما می توانیم اگر بخواهیم

 این پیروزی بر همه کارگران مبارک باد

ما این پیروزی را به تمام دستگیر شدگان روز جهانی کارگر تقدیم می کنیم

که هنوز تازیانه های سرمایه بر تن شان فرو می رود

این پیروزی نتیجه تلاش همه انسانهای است که در راه کارگران تلاش می کنند

اینها نمایندگان ما کارگران هستند که جرم شان بر نتابیدن ستم طبقاتی بر ما کارگران است

برایشان درود می فرستیم و خواستار آزادی همه زندانیان دربند هستیم

وقتی که صبرمان به پایان رسید.

مبارزه مان آغاز گشت

 اعتراض را تمام کردیم

و آنگاه که اعتصاب آغاز شد

وهمه یکی شدیم چرخهای تولید در سالن مونتاژ کند شد

و تولید در سالن شاتل از حرکت باز ایستاد.

حراست ..

همه را بگیرید. دستگیر کنید

همه کارگران را

پس چه کسی کار کند

نه اینجا پارک لاله نیست

اینجا ایران خودرو است

سی هزار کارگر

متحد و یکپارچه برای یک اعتصاب بزرگ آماده می شوند.

تا ۱۰ تیری و ۱۷ اسفندی دیگری را بوجود بیاورند

همه را بگیرید

مدیریت از هر جا شده پول قرض می کند.

شبانه پولها به حساب کارگران واریز می شود.

تا اعتصاب بزرگ ادامه نیابد..

ولی غافل از خواست دیگر

دستور  وزیر...

۲۰۰۰ نفر را قبل از انتخابات قراردادی کنید کافی است.

بقیه را ولش کنید.

پرس و کارگران خدماتی نمی خواهد.قراردادی شوند

و انگاه که کارگران  سالنهای پرس دست از کار کشیدند.

پرسهای غول پیکر یکی پس از دیگری خاموش شدند

سکوت مرگبار

گویا یک لحظه تمام قلب ایرانخودرو خوابید

از صدای وحشتناک پرس خبری نیست

آیا شرکت تعطیل است

نه پرس چهار شیفت بدون توقف کار می کند

اینک دیگر صدای نمی آید.قلب توفنده کارگران جای پرسها را گرفته اند

اگر پرس متوقف شود همه شرکت ایران خودرو متوقف خواهد شد.

حراست هراسان از این یگانگی

به وزارت اطلاعات خبر می رسد خبرنگان به دم شرکت رسیده اند

اینک اعتصاب می رود تا قلب ایرانخودرو را از کار بیاندازد

از همه جا نیرو می رسد.

ولی اینجا پارک لاله نیست که همه را یکجا دستگیر کنند.

اگر همه را بگیرند نه نه

چند هزار نفر را

همه کارگرانرا

نمی شود

آنوقت دیگر

صدای اعتصاب از دفتر مدیریت به روزنامه ها رسیده

بروید سرکارتان همه کارگران قراردادی می شوند

اشک شوق در چشمان همه حلقه زده است

مبارزه

اتحاد

پیروزی

یکباردیگر ثابت کردیم اگر ما کارگران بخواهیم هیچ قدرتی یارای مقابله با ما را ندارند.

مبارزه برای یک دنیای بهتر ادامه خواهد یافت.

ما این پیروزی را به همه کارگران تبریک می گوییم.

حمعی از کارگران ایرانخودرو

اردیبهشت ۸۸

_ مشكلات ما نه از نظام و نه از مردم است. مردم و نظام ما بهترين است. مشكل ما يك گروهي از مديران هستند كه كشور را مال خود و ميراث خود مي‌دانند.
_ امتيازات ويژه‌اي در اختيار عده خاصي قرار دارد و ميلياردها ريال خرج دكورها و چيزهاي بي‌حاصل مي‌شود.
- سيستم مالي كشور مردم را به سمت دلالي سوق مي‌دهد
_ ثبات اقتصادي و برنامه‌ براي كشاورزان، كارگران، كارمندان و تجار و بازاريان نيست و امنيت خاطر يك برنامه با ثبات ندارند.
_ ٥ جوان نمي‌توانند ٥٠ ميليون وام بگيرند و يك دفتر مهندسي تاسيس كنند و توليد اشتغال نمايند.
_ شيوه مديريت بانكها كه با هزينه بالا و بازده كم اداره مي‌شود، پدر كشور را در آورده است
_ زد و بندهاي پشت پرده، سرمايه‌هاي مردم را جمع كرده و به آنها آسيب مي‌رساند.
_ مدل اقتصادي فعلي همه ثروتها را در يك نقطه متمركز نموده است و از همه جاي كشور نيروي انساني و ثروت در تهران جمع مي‌شود.
_ فضايي در كشور است كه همه حالت عصبي دارند و آرامش نيست و كسي نمي‌تواند براي زندگي خود برنامه‌ريزي كند
_ مردم به حرفهاي مسئولان اعتماد ندارند.
_ شكاف بين ملت و دولت افزايش يافته و به مرحله بحراني رسيده است.

* وضعيت تهران

_ تهران روزانه ٣ميليارد تومان هزينه دارد.
_ ٣٠٠ ميليون تومان خرج دكور يك مدير شده است.
_ شهرداري تهران در راس سازمانهاي متخلف و شكايت خيز بود و الان تقريبا صفر است.
_ شهرداري در گذشته داراي وضعيت و سابقه ١٠٠ سال گذشته بوده است.
_ ٢٥ هزار برنامه فرهنگي، هنري و ورزشي ارايه كرديم.
_ بيش از ١٠ درصد سود بانكها هزينه مديريت مي‌شود.
_ ٣٠ ميليارد دلار درآمد نفتي ما در طول سال بوده است.
_ روزي ٤ ميليون ليتر بنزين فقط در راه بندان تهران مصرف مي‌شود؛ يعني سالي ٤٠٠ ميليون دلار كه اين فاجعه است.
_ ١٥٠٠ شركت دولتي اصلا كاري در تهران ندارند.
_ ٤٥ درصد تردد تهران متعلق به ماشين‌هاي دولتي است.
_ صرفه‌جويي ٤ ميليون ليتر بنزين در روز استانها را آباد مي‌كند.
_ ١٢٧ هزار تومان حقوق و ١٩٠ هزار تومان هم خط فقر!
_ در شهرداري تهران از ٩ معاون ٤ تا دكتراي تخصصي دارند، ٥ نفر فوق ليسانس تخصصي دارند.
_ ١٠٠ استاد دانشگاه متخصص در كميته‌هاي مختلف اجتماعي، صنعت، مالي و كشاورزي برنامه‌هاي من را تنظيم كردند
_ در ٢ سال كار شهرداري به اندازه ٨ سال قبل در تهران كار شده است كه آن را آمار نشان مي‌دهد.
_ ٥٠ نفر در سونايي در تهران جمع مي‌شدند و براي بدنه شهرداري تصميم مي‌گرفتند.
_ ٢٠٠ بوستان و ١٦٠ مجتمع ورزشي و فرهنگي و هنري در زمان شهرداري تهران ساختيم.

* نظرات و خصوصيات فردي

_ من وارد محدوده ممنوعه قدرت شده‌ام.
_ مشكلات كشور را ريشه‌يابي كردم.
_ برخي دانشجوياني كه چند سال پيش فارغ‌التحصيل شده و ازدواج كرده‌اند، با من ارتباط بسيار صميمي دارند.
_ بيشترين حجم فضاهاي تفريحي را در تهران درست كرده ايم.
_ من منافع ملت را فداي گروه‌ها و باندها و احزاب نمي‌كنم.
_ من از كساني كه از ما انتقاد مي‌كنند تشكر مي‌كنم و به آنان هديه مي‌دهم.
_ مردم به من دسترسي دارند و راحت‌ مي‌توانند حرفشان را بزنند و دارند مي‌زنند و بعضي از مردم شكايت ادارات ديگر را سر من داد مي‌زنند.
_ نقطه اصلي هدف را شناسايي كردم.
_ در فوق ليسانس بچه‌ها ترم سوم درسها را با من مي‌گيرند و خيلي راحت‌ در كلاس با من بحث مي‌كنند.
_ دنبال تاسيس بانك شهرداري بودم كه به ما مجوز ندادند.
_ من به شدت موافق بازار بورس هستم.
_ بحث من اشتغال و مسكن جوانان است.
_ آرزوي من رفاه براي همه است.
_ اظهارنظر حق همه است و نخبه و غيرنخبه ندارد.
_ من مهندس هستم و با ريشه‌ها برخورد مي‌كنم.
_ تا زماني كه ازدواج، مسكن و نيازهاي مردم را برطرف نكنيم ،نمي‌توان با ناهنجاري‌هاي اجتماعي برخورد كرد. چون اينها سايه عدالت است.
_ بنده فرزند ملت و خادم جمهور و خادم ملت هستم.
_ بايد با راي مردم بتوانم كارهاي شدني را در دولت انجام دهم
_ اجراي عدالت سخت است.
_ در شهرداري توانستم فضايي ايجاد شود كه بازار مسكن رشد طبيعي داشته باشد و ساخت و ساز آرام انجام شود.
_ يك كشور را يك نفر نمي‌تواند اداره كند، بلكه بايد مديران اداره نمايند.
_ مي‌خواهم بين مردم و دولت اعتماد و يكپارچگي ايجاد كنم.
_ دولت حامي، بسترساز و هادي است.
_ بايد رابطه مردم با دولت را از مهر و محبت پر كنيم. كاري كه ما در شهرداري انجام داده‌ايم رابطه بسيار قهر‌آلود را تبديل به فضاي عاطفي و دوستانه بين مردم با شهرداري كرديم و با مردم رفيق و صميمي شديم.
_ من معتقدم ستاد دولت اگر درست شود، كشور اصلاح مي‌شود.
_ تمام زور و زبان، فكر و منطق من «مردم» هستند.
_ هرگاه خواستيد وارد عرصه‌اي بشويد، تكليفي برويد.
_ امروز وظيفه من است براي ترويج يك فكر در اينده خود را آماده كنم .
_ دولت اسلامي نبايد وابسته به هيچ جناح، گروه و افراد توانمند باشد.
_ دولت اسلامي وام دار خط ولايت است.
_ نبايد دولت را بگيريم و صرفا كارها را بين خود تقسيم كنيم.
_ من نوكر مردم هستم و مي‌خواهم در عمل در راستاي انقلاب و نظام حركت كنم.
_ مدير اصول‌گرا دنبال تسخير دلها است.
_ تشكيل دولت اسلامي به اندازه انقلاب ارزش دارد كه مي‌تواند منشا و تحول بزرگي در كشور و در دنيا شود.
_ وقتي روي اصول پافشاري كنيم همه چيز عوض مي‌شود.
_ خدا يك فكرهايي به ذهن من انداخت كه سالها اگر فكر مي‌كردم به آن نمي‌رسيديم.
_ پافشاري در اصول تحول درست مي‌كند، توكل به خدا و اخلاص لازم است.
_ هرجايي كه لازم باشد و ضرورت پيدا كند، با قطار مي‌روم.
_ آزادي روح انقلاب است.
_ زن و مرد مكمل هستند.
_ حوصله، محبت و روح لطيف در وجود زنان است.
_ در فرهنگ اسلامي زنان خيلي محترم‌تر از مردان هستند.
_ رسانه‌ ابزار است و بايد فكر، انديشه و نوآوري پشت اين ابزار قرار بگيرد و كشور پيشرفت ‌كند.

آنچه بايد شود؟

_ بايد اصلاحاتي در شيوه اداره كشور انجام شود.
_ مديران نبايد يك قشر ممتاز و منت‌گذار مردم باشد، بلكه بايد در وسط مردم، نوكر آنها و در خدمت مردم باشد.
_ مدير بايد همه حرفها را بشنود، امكان دسترسي به آن باشد و عدالت محور باشد.
_ سطح رفاه را بايد به حداكثر برسانيم.
_ مردم بايد امكان دخالت در امور سياسي و دخالت در مسايل سياسي، اقتصادي را داشته باشند.
يعني اقتصاد را ملت اداره كند، سياست را ملت اداره كند و فرهنگ را ملت رشد بدهد.
_ بايد به مردم فرصت بدهيم و سر مديري كه بيت‌المال را تلف مي‌كند، داد بزنيم.
_ ما بايد بتوانيم فضايي ايجاد كنيم كه آزادي در بالاترين حد ايجاد شود.
_ ما مي‌خواهيم جلوي رانت‌ها را بگيريم.
_ دانشگاه بايد بسيار پرنشاط و اميد‌آفرين باشد. چون همه سرمايه هاي ملت ما از اين جا رد مي شود. بايد از مسير دانشگاه آدمهاي خلاق، نوآور، مبتكر، شجاع، تصميم گير و آزاد‌منش بگذرند كه اين مستلزم آن است كه معلم، استاد ما دلهره و دغدغه معيشت نداشته باشد تا بتوانند خلاقيت‌هاي خود را بروز دهند.
_ يكي از كارهاي من اين است كه وزارت خارجه مدافع حقوق همه ايرانيان خارج از كشور شود. هر كس كه ايراني است در هر جاي دنيا، دولت خادم اوست.
_ دولت بايد در ارايه خدمات به قيافه، قد، مذهب، لباس و سليقه طرف نگاه نكند و حقوق اجتماعي همه را يكسان توجه كند و حق ندارد بين افراد، درجه يك و دو تعيين كند و هر كس كه در راس دولت قرار مي‌گيرد خادم كل ملت است.
_ نبايد مديران براي خود ميدان فرعي درست كنند.
_ عرصه مسئوليت سه بخش بايد شود ١ _ كارهايي كه مردان انجام مي‌دهند ٢ _ كارهايي كه زنان مي‌توانند انجام دهند ٣_ عرصه مشترك كه بر اساس شايسته‌سالاري است.
_ بايد بانكها اصلاح شود و با كمترين هزينه بيشترين خدمات را بدهند.
_ بودجه‌ها بايد بر اساس عدم محروميت توزيع شود.
_ تمركز گرايي را از تهران خارج مي‌كنيم تا تهران خلوت شود.
_ دولت بايد حداكثر رفاه را براي همه بخواهد.
_ مطبوعات بايد ياد بگيرند از آزادي خوب استفاده كنند و مسئولين هم بايد سعه صدر بيشتري داشته باشند.
_ بايد براي نخبگان فرصت بالندگي ايجاد كنيم آن كسي كه نخبه است و مي‌تواند توليد فكر كند و نوآوري و ابتكار داشته باشد، بايد فرصت در اختيار آن قرار گيرد كه نخبگي خود را در خدمت ملت قرار بدهد و بايد به آن كمك كرد.
_ بايد با ويژه خواريها برخورد شود، گرچه خيلي سخت است، اما شدني است.
_ همانطور كه در شهرداري دست باندها را قطع كرديم، بايد در كليه ادارات اين كار انجام دهيم.
_ دولت را بايد از حالت محافظه‌كاري در آورد.
_ تحولات در سيستم اداري ارث پدري افراد نيست و بايد ادارات را از دست افراد بيرون آورد.

میزان

من قصد ندارم مستقیماً هیچ دفاعی از یک نامزد انتخاباتی مثل آقای میرحسین موسوی بکنم. نامزدی که دوازده سال پای نامزدی‌اش مو سفید کردیم تا بالاخره ایشان بله را گفت، حالا دیگر چه فایده! بعد از این همه مهرورزی، حالا چه وقت آمدن بود؟

من به آقای موسوی رای نخواهم داد، چرا که ایشان هنوز در جریان مسائل بیست سال اخیر نیست و نمی‌داند که حداقل اگر سیب‌زمینی و شیر ارزان نمی‌دهد، لااقل نفری شصت هزار تومان پول بدهد. به نظر می‌رسد آقای موسوی هنوز در جریان مسائل سه چهار سال اخیر نیست و نمی‌داند که یک نامزد محترم حداقل باید چهار تا دروغ بگوید و چهار تا آمار الکی بدهد و ده تا وعده دروغ بدهد تا مردم مطمئن شوند که واقعا این نامزد محترم عزم راسخی دارد که رئیس جمهور شود.

من به آقای موسوی رای نخواهم داد، چون به منافع صنفی خودم فکر می‌کنم. من به همان کسی رای می‌دهم که زودبازده‌ترین بنگاههای اقتصادی از تولید به مصرف را برای طنزنویسان کشور نه‌تنها ایجاد کرد، بلکه طنز ما را به جهان هم صادر کرد. درست است که در این چهار سال تعداد بسیاری بیکار شدند، اما طنزنویسان کشور نه‌تنها بیکار نشدند، بلکه همچون من و سخنگوی دولت مجبورند در چهار پنج شغل فعال باشند و تازه باید پشت دیوارخانه شما هم رانندگی کنیم.

آقای موسوی! من به کسی رای می‌دهم که هر سال حداقل ده کتاب طنز می‌توانم در موردش بنویسم، هر ماه سوژه یک رمان طنز را از رفتارش می‌گیرم، هر هفته برایم یک سخنرانی کامل طنز اجرا می‌کند، به مردی رای می‌دهم که صبح سرزده از خواب بیدار می‌شود و هر روز بین 18 تا 28 ساعت زحمت می‌کشد تا ما بتوانیم بخندیم، همو که اس‌ام‌اس‌ها نامش را تکرار می‌کنند، نامی که مطمئنم تا یک روز پس از اعلام نتیجه انتخابات همچنان در ذهن مردم باقی می‌ماند.

شوخی دیگر بس است...!

نه، شوخی کردم، هنوز چند ماهی به پایان رسمی شوخی مانده است.

اما من، به‌خاطر خاتمی بزرگ، به‌خاطر موسوی که رفیق سال‌های سختی این ملت بود، به‌خاطر شور و امید یک ملت، به‌خاطر بازگشت احترام به میهن، به‌خاطر افزایش آزادی زنان کشورم، به‌خاطر احترام به امنیت و صلح جهانی، به‌خاطر معلمان، به‌خاطر کارگران، به‌خاطر جانبازان، به‌خاطر دانشجویانی که سختی و فشار را تحمل کردند، به‌خاطر روزنامه‌نگاران، به‌خاطر فیلمسازان، به‌خاطر داستان‌نویسان و به‌خاطر همه کسانی که چند سال است مجبورند دست به دست هم بدهند و کار و زندگی را کنار بگذارند و جوک بسازند، از خودم و منافع ناچیز شخصی خودم گذشت می‌کنم و به میرحسین موسوی رای می‌دهم.

ایمان دارم و امیدوارم که میرحسین موسوی تحمل آن را داشته باشد که بشود درباره دولت او طنز نوشت. برای پیروزی میرحسین موسوی که اگر چه کمی دیر آمد ولی خوش آمد، از همه می‌خواهم دست به دست هم بدهند و اراده یک ملت را نشان دهند.

زنده باد ایران، زنده باد استقلال، زنده باد آزادی، زنده باد تمامیت ارضی و اقتدار ملی، زنده باد زبان زیبای فارسی و زنده باد جنبش عظیم اصلاحات.

دوست مردم ایران
سید ابراهیم نبوی

موج سوم

نامه یک دانش آموز دبیرستانی به میرحسین موسوی

قلم - یک دانش آموز دبیرستانی در نامه ای الکترونیکی به سایت قلم نیوز، با ابراز تاسف از این که به دلیل 6 ماه کوچک بودن حق رای ندارد، به شکل جالبی به بیان مشکلات خود و دوستانش در قالب نامه ای خطاب به مهندس موسوی پرداخته و از او خواسته است اگر رییس جمهور شد دانش آموزان را فراموش نکند.

به گزارش قلم نیوز، متن نامه این دانش آموز به این شرح است:

به نام خدا

آقای موسوی، سلام

«درود بر موسوی»، «موسوی موسوی حمایتت می کنیم»... این صدای من بود که داشتم بقیه طرفدارانتان را که برای شنیدن حرف های شما و آقای خاتمی آمده بودند، همراهی می کردم. شما درباره مشکلات دانشجویان و مسایل سیاسی و اقتصادی و... صحبت می کردید ولی من در دل می گفتم ای کاش فریادهای مرا هم می شنیدید، ای کاش مرا هم در آن سیل عظیم جمعیت می دیدید که حق رای ندارم اما با تمام وجود برای موفقیت شما تلاش می کنم.

آقای موسوی، شما و دیگر نامزدهای ریاست جمهوری در تمام سخنرانی ها و نشست ها به اکثر مشکلات جامعه از جمله مشکلات اقتصادی، فرهنگی، سیاسی، وضعیت دانشجویان، حقوق زنان و... اشاره کردید و هرکدام برای بهبود یافتن این مشکلات پیشنهادی را مطرح کردید اما پس من چی؟ چرا هیچ یک از شما به یاد من دانش آموز که دانشجوی فردایم، نیستید؟ فقط چون حق رای ندارم؟ چون حمایت من و مای دانش آموز سودی به حال کسی ندارد؟! دیده نمی شویم چون حق رای نداریم؟ جدی گرفته نمی شویم چون جزو آدم بزرگ ها نیستیم؟ چون سیاست نمی دانیم؟

آقای موسوی که سخنانت را می خوانم و می دانم که ایران را دوست داری، اگرچه این روزها هفته معلم است و باید تشکر کنم از همه معلم های خوبی که برای آموزش ما دانش آموزان تلاش می کنند اما می خواهم اشاره ای کنم به گوشه ای ازمشکلات میلیون ها دانش آموزی که حق رای ندارند اما آینده سازان این مرز و بوم هستند! می خواهم اشاره کنم به آن بخش غیردرسی که شاید کاری از دست معلم هایمان هم بر نمی آید؛ به آن بخش پرورش؛ به آن بخش هایی از زندگی مان در مدرسه که هیچ کس انگار به فکرش نیست.

آقای موسوی، در دبیرستان ما هیچ کس شما را نمی شناخت و زمانی که من از دبیرانمان درباره انتخابات ریاست جمهوری سوال می کردم، شاید اولین باری بود که همکلاسی هایم نام شما را می شنیدند و این ناشی از هیچ چیز نیست جز عدم علاقه نسل ما به تاریخ و سیاست و آینده کشورمان!

و هیچ کس نمی پرسد این عدم علاقه ما از چه چیز نشات می گیرد؟

آقای موسوی، من، دختری 17 ساله هستم و مشکلات اجتماعی  خود را دارم، زمانی که می بینم جامعه به مشکلات و خواسته هایی که دارم، بی توجه است، ناخودآگاه من نیز به این جامعه و مشکلاتش بی توجه می شوم و برای حل مشکلاتم، خود دست به کار می شوم چرا که من از آینده خود احساس امنیت نمی کنم و این زمینه ساز خوبی است که من تنها به نیازهای فردی خود رسیدگی کنم و برایم اهمیتی نداشته باشد که چه کسی بر کشورم ریاست کند!

آقای موسوی عمده مشکلات ما در فضای به اصطلاح آموزش و پرورشی مدارس است. این مکانی که ما بیشتر لحظات زندگی مان را در آن سپری می کنیم، نمره آوردن و درس خواندن به ما می آموزد ولی مگر ما زندگی می کنیم که درس بخوانیم؟! در این مکانی که من و امثال مرا آموزش درسی می دهند، ما را برای با شرف زندگی کردن پرورش نمی دهند؛ ما را برای خدمت به کشورمان پرورش نمی دهند! ما را برای آدم بودن پرورش نمی دهند! این مکانی که صدها ادعا دارد، جز کور کردن نشاط و ایجاد عقده های نهفته و بزرگ در دل ما در امر دیگری تاثیرگذار نیست!

11 سال است که در مدرسه هایی درس خواندم که همه، حتی مستخدمان هم جنس بودند؛ در هر مقطع تحصیلی و هر سنی، صدای بلند و آوازخواندن - حتی اگر آرام باشد - و دست و سوت و... در زنگ تفریح جرم بود و هست! تعهد و کسر انضباط به همراه داشت و دارد! در تمام این سال ها حتی زمانی که جشن تکلیفمان برگزار نشده بود، عقب رفتن مقنعه در راهرو یا حیاط مدرسه که از هیچ طرفی هیچ دیدی نداشت، ممنوع و جرم بود و البته اگر خدای نکرده موها کمی مدل داشته باشد، پدر و مادر باید به مدرسه بیایند و جواب دهند چرا دخترشان از زیر مقنعه موهایش مدل دار بوده و نصیحت های مسوولان را بشنوند که اگر جلوی دخترتان را نگیرید، معلوم نیست پس فردا چه کاره شود!

بخشی از این سختگیری ها قابل درک است و به قول بزرگترها شاید هم لازم باشد اما این محدودیت ها در فضایی که همه دخترند وحتی مستخدمان مدرسه نیز خانم اند و در زمان زنگ تفریح چه دلیلی می تواند داشته باشد جز عدم درک نشاط نوجوانی آنهایی که باید پرورش یابند؟ چه دلیلی می تواند داشته باشد جز انتخاب نادرست آنهایی که باید تعلیممان دهند و به ما یاد دهند چگونه بزرگ شویم؟

البته چون من دخترم مشکلات خودمان را بیان می کنم! خب می دانم که شاید مدارس پسرانه آزادی هایی که ما نداریم را داشته باشند ولی در این مدارس نیز کسی برای مفید بودن در جامعه پرورش نمی یابد!

آقای موسوی اگرچه نمی خواهم زحمات بسیاری از معلمان زحمت کشمان را نادیده بگیرم اما به بخشی اشاره می کنم که باعث از بین رفتن همه زحمات می شود. برای درک بیشتر شما از مشکلات ما-با اینکه وقت شما کم است-، خاطره هایی را برایتان تعریف می کنم تا خودتان به نتیجه برسید.

روزی که استقلال قهرمان لیگ برترشد، من شادی و پایکوبی پسران را زیر سختگیری های پلیس و گشت ارشاد می دیدم و حسرت می خوردم  و حاضر بودم که زیر چماق باشم ولی هیجان های خود را با زدن سوت، فریاد، شیپور یا هرچیز دیگری خالی کنم! اما من تنها با چشمانی سرشار از غبطه و لبخندی دردناک تر از گریه شاهد خوشحالی دیگران بودم! چرا که جامعه دختری را که برای قهرمانی تیم محبوبش در جشن های خیابان شرکت کند، قبول ندارد! چرا که جامعه دختری را که در جمع با فریادی، هیجان های ناشی از قهرمانی تیم محبوبش را خالی کند، قبول ندارد! چرا که جامعه دختری را که ابراز احساسات کند، قبول ندارد! چرا که جامعه دختری را که ابراز وجود کند، قبول ندارد! چرا که جامعه اصلا مرا قبول ندارد! پس من چه چیز این جامعه را قبول داشته باشم و برای ساختن آن تلاش کنم؟

فردای قهرمانی استقلال، من و دوستانم که طرفدار استقلال بودند، در مدرسه برای قهرمانی تیم محبوبمان جشن گرفتیم!

زنگ تفریح بود و یکی از دوستانم که به شدت هم روی تیمش متعصب است شیپور آورده بود و برای تکمیل جشنمان یکبار شیپور زد! این کار همانا و تا مرز اخراج رفتن همانا!

اگرچه قبول دارم که شیپور زدن در مدرسه عرف نیست اما مگر مجازاتش چیست؟

صدای شیپور که درآمد معاون مدرسه به سرعت خودش را به طبقه سوم رساند و دوستم را که شیپور دستش بود با داد و فریاد به دفتر برد و در بین راه یکی دیگر از دوستانمان که با صدای بلند مرا صدا می کرد، دستگیر کرد و با ناسزایی او را هم راهی دفتر معاونان کرد!

من فقط رفتم پایین تا ببینم چه خبر شده که مرا هم گرفتند!

جرم شیپورچی، حمل وسایل پسرانه و دمیدن در شیپور و حکمش اخراج و شکستن شیپور!

جرم کسی که مرا بلند صدا کرد، اخلال در نظم عمومی و ایجاد سروصدا در راهرو و بر هم زدن آرامش دیگران و حکمش دادن تعهدی بود که طبق آن تعهدنامه قرار شد که دیگر دوستش را با صدای بلند صدا نزند و 3نمره از انضباطش کسر شد!

جرم من ناشناخته بود اما مجبور به دادن تعهد به دلیل همراهی دوستانم شدم وجرمم در تعهدنامه همراهی با عوامل مخرب و حکمم تعهدی بود که طبق آن باید به دوستانم که به جرم شادی دستگیر شده بودند، اهمیتی ندهم و کسر 3نمره از انضباط! این در حالی بود که معاون مدرسه با پرخاش به من می گفت که در تعهدنامه بنویسم همکاری با اراذل! و بعد از مخالفت من و اصرار من بر ننوشتن واژه اراذل، این واژه را به عوامل مخرب تغییر دادند!

آقای موسوی، چنان خفقانی در این مکان حاکم است که من پارچه سبز رنگی را که برای حمایت از شما به دستم بسته بودم را با هزار زحمت پنهان کردم که مبادا در پاسخ به سوال آنها مجبور به دروغ گفتن شوم! یا ناچار به دادن تعهدی دیگر شوم!

آقای موسوی، من از بی تدبیری و مقتدر نبودن مدیران مدرسه هم شکایت دارم!

چرا که ما خود شنیدیم مدیرمان به معاون گفت که مگر چه کار کردند؟ شیپور را پسشان دهید و بگذارید سر کلاس بروند!

در جواب مدیر، معاون فریاد زد: این کار تو یعنی اینکه من غلط کردم!!

و مدیر در برابرش کوتاه آمد!

بالاخره با پا درمیانی معلمان و تعهد و کسر انضباط از خیر اخراج گذشتند!

اینها فقط مشکلات شخصی من نیست، مشابهش را بسیار خواهید شنید اگر از دانش آموزان وضعیت شان را بپرسید.

خاطره ای دیگر را برایتان بازگو می کنم!

اوایل سال تحصیلی بود و همه آماده بودند برای ایجاد تحولی مثبت در درس خواندنشان و شکست دادن غولی قبل از کنکور و آن هم امتحان نهایی!

برنامه ریزی هفتگی رشته ما بسیار بسیار غیرعقلانی بود و هست!

دبیر یکی از درس هایمان دبیری بسیار توانا بود ولی در هفته دوم او را به دلیل اعتراض یکی از کلاس ها برای آن کلاس گذاشتند و دبیر آن کلاس را برای ما! و در جواب سوال ما که دلیل این تغییر را پرسیدیم، گفتند مدرسه دولتی است! هرکاری بخواهد می کند و شما حق حرف زدن ندارید!

ما که در کودکی چیزهایی درباره جامعه مدنی و حق شهروندی از آقای خاتمی شنیده بودیم، با خودمان فکر کردیم یک حرکت مدنی انجام دهیم و برای اعتراض به این حرکت و برنامه هفتگی مان سر کلاس حاضر نشویم تا مثلا حقمان را پس بگیریم! و بگوییم صرف دولتی بودن مدرسه دلیل بر این نیست که دم نزنیم.

در جواب اعتراضمان گفتند هیچ حقی ندارید و ما به اعتراض ادامه دادیم و بالاخره مدیرمان گفت که دبیری بهتر برایمان می آورد و برنامه هم عوض می شود. ما هم حس خوبی پیدا کردیم و فکر کردیم بزرگ شدیم و حقمان را گرفتیم اما چشمتان روز بد نبیند.

فردای آن روز معاونمان اجازه ورود به کلاس را به ما نداد و ما را ناچار به عذرخواهی کرد و از جانب ما اعلام کرد که پشیمانیم و ما در برابر عمل انجام شده قرار گرفتیم. مدیرمان هم که دیروز آن وعده ها را داده بود، چیزی نگفت!

بعدها به ما گفتند هرکس هر مشکلی دارد، نترسد و بیان کند! من باز هم گول خوردم و حرفشان را باور کردم و مشکلاتمان را بیان کردم ولی نه تنها از شجاعتم استقبال نشد، بلکه لقب جدیدی به من دادند؛ سردسته اغتشاشگران مدرسه!

و باز هم تعهدی دیگر به جرم باور کردن حرف انسان های دورو و بیان کردن مشکلاتم و حکمم، کسر 5نمره از انضباط!

آقای موسوی، اینها حتی در مورد کسر انضباط هم دروغ می گویند و جرات کم کردن انضباط را هم ندارند و تنها حرف های تو خالی برای مخدوش کردن ذهن می زنند چرا که از اول امسال من بیش از 8 تعهد داده ام که قرار شده بود برای هرتعهد 3 الی 5 نمره از انضباطم کم شود! تعهد برای حرف نزدن، تعهد برای نخندیدن، تعهد برای با نشاط نبودن، تعهد برای دفاع نکردن از حقم، تعهد برای اینکه وقتی دیر رسیدم مدرسه از معاون محترم نترسیدم و این بد بود، تعهد برای نخریدن بستنی برای بچه های کلاسمان در روز تولدم و... ولی آیا انضباط «10- » هم داریم؟؟؟ می دانید، چون معدل من بالاست و در مسابقات منطقه ای هم رتبه می آورم و معلمانمان بسیاری از سخت گیری های معاونان و مدرسه را قبول ندارند، نمره انضباطم را کم نمی کنند اما هر بار که تعهد می دهم بیشتر از گذشته از آینده ام ناامید می شوم. 

آقای موسوی، دینداری هم در مدارس، موضوع بسیار جالبی است؛ من از کودکی آموزش دیده ام که نمازم را اول وقت بخوانم اما در نماز جماعت مدرسه شرکت نمی کنم که بیان دلایلش بماند، همین موضوعی است که متهم شوم به بی دینی؛ معاونمان ما را اهالی جهنم می داند و البته خودش را با تمام ظلمی که در حق من دانش آموز دارد، بهشتی. چرا ما را کافر می دانند نمی دانم. اما یک سوال دارم آیا اسلام آن چیزی است که در مدارس به ما می آموزند؟ رعایت ظاهر و ریا کردن جلوی چشم معاون برای اینکه خطاهای دیگرمان را نادیده بگیرد؟ من چه چیزی از اسلام معاونانی که خبرچینی را ترویج می کنند و برای دورویی، امتیاز در نظر می گیرند، یاد بگیرم؟ تهمت؟ دروغ؟ فریب یا شاید ناآگاهی؟

آقای موسوی، دبیرستان ما یکی از دبیرستان های معروف در شمال شهر تهران است و این چنین وضعیتی  را دارد! ولی شنیدم که مدارس مناطق پایین تر برخوردها سختگیرانه تر و بی رحمانه تر است! نمی توانم تصور کنم سختگیرانه تر از این چه می شود؟ این مثال هایی که آوردم، مودبانه ترین و قابل تحمل ترین مثال ها بود که می شد در یک نامه به رییس جمهور آینده نوشت. نوع برخورد با ما طوری است که انگار متهم یا مجرم هستیم و هیچ شخصیتی برای ما قائل نیستند.  

من این را درک می کنم که ممکن است این افرادی که مدیریت و ریاست را بر عهده می گیرند نیت خوبی داشته باشند اما در شرایط متعادلی رشد نکرده باشند و آموزش ندیده باشند تا به آن رشد روحی، معنوی و اجتماعی که همه در تلاش رسیدن به آن هستیم، برسند اما گناه من و امثال من چیست که ما هم در شرایط نامتعادل اجتماعی رشد کنیم؟

من نمی گویم که طرز تفکر همه مثل من باشد ولی کشور آرمانی من کشوریست که برای طرز تفکر من هم ارزش قائل باشد.

از سن ما که گذشت و دوره دانش آموزی مان رو به پایان است ولی این ها را گفتم تا شاید کسی لحظه ای با خود بیندیشد که چه شد که ما ازعرش به فرش آمدیم! که چه بر سر این جامعه آمد که نسل جدید از سیاست کشورش بیزار است. که چه اتفاقی می افتد که این همه جرم و جنایت ناشی از عقده های روانی در این جامعه به وجود می آید. این ها را گفتم که گفته باشم مشکلات ما از سنین دانشجویی و بزرگسالی شروع نمی شود. ما از بدو ورود به دبستان مشکلاتمان شروع می شود و با بی توجهی به مسایل به ظاهر کوچک، این مشکلات روی هم کوهی از عقده، کینه و نفرت را در ما به وجود می آورد و ما نیز این را به جامعه تزریق می کنیم.

آقای موسوی، امروز من حق رای ندارم درحالی که یکی از آرزوهایم بود که اولین رای ام را به شما بدهم اما امیدوارم که دراین رقابت، برنده میدان باشید و اگر رییس جمهور آینده مان شوید که ان شاءالله خواهید شد، تنها خواهشی که دارم این است که مشکلات ما را فراموش نکنید و فراموش نکنید که قدرت را چه کسی به شما داد و هدف از انتخاب شما چه بود.

به امید پیروزی تان در انتخاب برای آمدن روزهای بهتر

یک دانش آموز (ببخشید که اسمم را نمی گویم چون همین طوری هم احتمالا تعهدی دیگر در پیش رو دارم)

به نقل از: خورمزگان

یکی از سناتورهای معروف آمریکا، درست هنگامی که از درب سنا خارج شد، با یک اتومبیل تصادف کرد و در دم کشته شد.

روح او در بالا به دروازه های بهشت رسید و سن پیتر از او استقبال کرد. «خیلی خوش آمدید. این خیلی جالبه. چون ما به ندرت سیاستمداران بلند پایه و مقامات رو دم دروازه های بهشت ملاقات می کنیم. به هر شما هم درک می کنید که راه دادن شما به بهشت تصمیم ساده ای نیست.»

سناتور گفت «مشکلی نیست. شما من را راه بده، من خودم بقیه اش رو حل می کنم.»

سن پیتر گفت: «اما در نامه ی اعمال شما دستور دیگری ثبت شده، شما بایستی ابتدا یک روز در جهنم و سپس یک روز در بهشت زندگی کنید. آنگاه خودتان بین بهشت و جهنم یکی را انتخاب کنید.»

سناتور گفت: «اشکال نداره. من همین الان تصمیمم را گرفته ام. می خواهم به بهشت بروم.»

سن پیتر گفت: «می فهمم. به هر حال ما دستور داریم. ماموریم و معذور!»

و سپس او را سوار آسانسور کرد و به پایین رفتند. پایین... پایین... پایین... تا این که به جهنم رسیدند.

در آسانسور که باز شد، سناتور با منظره ی جالبی روبرو شد. زمین چمن بسیار سرسبزی که وسط آن یک زمین بازی گلف بود و در کنار آن یک ساختمان بسیار بزرگ و مجلل. در کنار ساختمان هم بسیاری از دوستان قدیمی سناتور منتظر او بودند و برای استفبال به سوی او دویدند. آن ها او را دوره کردند و با شادی و خنده ی فراوان از خاطرات روزهای زندگی قبلی تعریف کردند. سپس برای بازی بسیار مهیجی به زمین گلف رفتند و حسابی سرگرم شدند. همزمان با غروب آفتاب هم همگی به کافه ی کنار زمین گلف رفتند و شام بسیار مجللی از اردک و بره کباب شده و نوشیدنی های گرانبها صرف کردند. شیطان هم در جمع آن ها حاضر شد و همراه با دختران زیبا رقص گرم و لذت بخشی داشتند.

به سناتور آن قدر خوش گذشت که واقعاً نفهمید یک روز او چطور گذشت. راس بیست و چهار ساعت، سن پیتر به دنبال او آمد و او را تا بهشت اسکورت کرد. در بهشت هم سناتور با جمعی از افراد خوش خلق و خونگرم آشنا شد، به کنسرت های موسیقی رفتند و دیدارهای زیادی هم داشتند. سناتور آن قدر خوش گذرانده بود که واقعا نفهمید که روز دوم هم چگونه گذشت.

بعد از پایان روز دوم، سن پیتر به دنبال او آمد و از او پرسید که آیا تصمیمش را گرفته؟

سناتور گفت «خوب راستش من در این مورد خیلی فکر کردم. حالا که فکر می کنم می بینم بین بهشت و جهنم من جهنم را ترجیح می دهم.»

بدون هیچ کلامی، سن پیتر او را سوار آسانسور کرد و آن پایین تحویل شیطان داد. وقتی وارد جهنم شدند، این بار سناتور بیابانی خشک و بی آب و علف را دید، پر از آتش و سختی های فراوان. دوستانی که دیروز از او استقبال کردند هم عبوس و خشک، در لباس های بسیار مندرس و کثیف بودند. سناتور با تعجب از شیطان پرسید «انگار آن روز من اینجا منظره ی دیگری دیدم؟ آن سرسبزی ها کو؟ ما شام بسیار خوشمزه ای خوردیم؟ زمین گلف؟...»

شیطان با خنده جواب داد: «آن روز، روز تبلیغات بود...امروز دیگر تو رای داده ای!»

چرا معلمان هميشه از حقوق دریافتی خود مي نالند؟ آيا 5 تا 6ماه تعطيلي کامل و در خانه ماندن بس نيست؟ آیا معلمان واقعا حساب نکرده اند که حدود 6ماه کامل در خانه هستند؟ پس نبايد آنقدر اذيت کنند که اين 5 ماه را هم از آنها پس بگيرند! راستش اگر جاي يک کارمند بودين چه کار مي کردين 44 ساعت در هفته کجا و 20 ساعت کجا! آخه ساعتهاي معلمان 45 دقيقه است! اينقدر اين معلمان ناشکر هستند و هميشه به خدا گلايه دارند که برکت زندگيشان هميشه کم مي شود (البته نه همه) پس به خود بياييد و نعمت خدا را در مورد آسودگي تان شکر بگوييد.
من خودم خانم هستم ولي خانم ها خیلی بيشتر از آقايان نق مي زنند باور کنيد برخي از آنها در دفتر مدرسه براي اينکه یک وقت چشم نخورند و حتی خود را از نفوس بد کنار بزنند، همش از قرض و قول(قوله) هاي همسرشان صحبت مي کنند و خود را مانند گدا ها جلوه مي کنند! تا می گویند 100هزار یا 50 هزار تومان قرار است به حقوق معلمان اضافه شود فوراً با اعتراض می گویند: ای بابا خدا این حقوق را هم ببرد (یعنی از بین ببرد!) یا می گویند: ای بابا ما زیر فشار قرض از بین رفته ایم این افزایش حقوق ها دردی از ما را درمان نخواهد کرد! چرا بايد معلمان خود را گدا بنامند! خدا وکيلي وضع يک کارمند 44 ساعتي بهتر است يا معلم 20 ساعتي؟ يا معلمي که 400 هزار(تومان)مي گيرد چه تفاوتي با کارمندي که300(هزار)تومان مي گيرد دارد؟ الان تا کسی حرف حساب بگوید همه معلمان دست به یکی کرده و حمله مي کنند که: کار معلمان انسان سازي است بله درست است ولي 5 ماه براي انسان ساز ها هم استراحت در نظر گرفته اند ولي ايا اکثريت آنها در زمان تعطیلی مطالعه و تحقیق مي کنند؟ ایا در زمان استراحت 5 یا 6ماهه 1 هفته به یاد دانش آموزان مردم هستند و به یاد آنها برای حل مشکلات آموزشی و تربیتی آنها هستند؟ پس چرا برخوردشان با بچه مردم مانند زمان قاجار است؟ مگر به روز و آپدیت مي شوند؟ آیا همه معلمان کشور ماهی حداقل یک کتاب می خوانند؟ ایا هر روز نشریه یا مجله مرتبط با شغل خود را می خوانند؟ اگر هم روزنامه بخوانند یک راست می روند سراغ صفحه حوادث!... یا بعضي ها (شاید معلم نما باشند) اينقدر بيسواد هستند که حقوق معلمان آمريکا و اروپا را برای اعتراض و شیطنت به رخ دیگران مي کشند که آنها حقوقشان سر به فلک کشیده است! نه خبری از این ها نیست بدون تحقیق نباید ادعا کرد! ايا مي دانيد معلمان برخی ایالت های آمریکا یا بعضی کشور های اروپایی باید 55 ساعت در هفته کار کنند؟ یعنی حدود 36 ساعت کامل باید در کلاس درس باشند، هر دانش آموز را به صورت موردی بررسی کرده، با خانواده اش ارتباط داشته باشند، بقیه ساعات را هم در صورتی تایید می شوند که تحقيق و تالیف و وبلاگ نويسي و قرار داد با انجمن اوليا و بررسي موردي وضعيت دانش آموزان و هزار وظيفه ديگر را انجام دهند! باور کنید این طور نیست که به هر کسی خواستند پول بدهند و تفاوت زیادی است بین آنکه زیادی زحمت می کشد با آنکه از زیر کار در می رود، مگر معلمان خارجی در خانه نشسته اند و حقوق مفت مي گيرند؟ بررسی دقیق کنید اگر یک معلم در آلمان معادل حدود یک و نیم میلیون تومان ایران حقوق بگیرد در عوض بیش از دو و نیم برابر ایرانیان هم کار می کند و تعطیلات آنها 5 یا 6ماه هم نیست، مهمتر از همه این که باید جوابگوی بازرسان اداره، انجمن اولیا، مدیر مدرسه، انجمن های محلی و غیره هم باشد، راستش شما هم اگر خودتان را قاضی کنید خواهید دانست که در ایران اگر یک معلم اصلاً درس ندهد کسی زیاد با او کاری ندارد اگر کسی خود را هم بکشد برای فرزندان مردم شاید کسی نگوید دستت درد نکند! اینجا یک چیز می ماند کار برای رضای خدا از همه مهمتر است. و صد البته تمام معلمان عزیز ایرانی این جور نیستند که در بالا شرح داده شد. ولی یک بیم داریم!!!!!
بلايي که سر بعضی کشاورزان ايراني در سال قبل آمد سر برخي معلمان هم خواهد آمد آنقدر ناشکري خدا را کردند آنقدر گفتند این چه وضعی است در آمدمان خوب نبود، باران نبود و خدا این نعمت ها را از ریشه بکند، که وضع قحطی و خشکسالی سال 87 همه را شوکه کرد.
پس معلم عزیز! لطفا چشمتان را نبندید و بی دلیل نگویید این چه وضع حقوق و مزایا است؟ نگویید کارمند شرکت نفت 1میلیون تومان می گیرد پس من چه؟ چون او 11 ماه کار می کند ولی تو فقط 6ماه، چون او 11 ماه هر هفته 44 ساعت کار می کند ولی تو 6 ماه کار می کنی آنهم هفته ای 20 ساعت واقعی (در ابتدایی 28 ساعت 45 دقیقه ای!) بله شما انسان ساز هستید و کارمند شرکت گاز، انسان سازی نمی کند نمی دانم کارمند یا کارگر صنعت فولاد با آهن سر و کار دارد ولی هر کسی زحمت خود را هم می کشد... نظر خودتان را به ايميل من ارسال کنيد و آدرس وبلاگ را بدهيد تا بدان پاسخ بگويم.

enteghad_moasbat@yahoo.com

صدای معلم: متن فوق نظرات یکی از خوانندگان محترمه بود که در قسمت نظرات درج شده بود و جهت تنویر افکار عمومی و پاسخ درخور شما خوانندگان محترم به یکی از پست های صدای معلم تبدیل شد.

به نظر من بخشی از فرمایشات ایشان حقیقت دارد و قابل تامل و برخی نیز غیرمنصفانه بوده که در جای خود قابل بررسی و مداقه ی بیشتراست.

این خانم محترمه فرموده اند معلمان ۵تا۶ماه تعطیلی کامل دارند، یا اطلاعات ایشان غلط است و یا بنده و همکارانم تا کنون اشتباهاْ فقط دو ماه تعطیلی داشته ایم. بله تعجب نکنید دو ماه(تیر و مرداد) وقتی که بنده قرار است برای امتحانات خرداد و شهریور نمونه سوال طرح کنم، مراقب امتحانی باشم و اوراق امتحانی را صحیح کنم، چگونه می توانم این ایام را تعطیل قلمداد کنم؟ ضمن این که تعطیلات معلمان تنها یک ماه بیشتر از سایر کارکنان دولت است. سایر کارکنان در سال یک ماه مرخصی دارند و ما معلمان دو ماه. 

پرسیده اند: اگر جاي يک کارمند بودين چه کار مي کردين 44 ساعت در هفته کجا و 20 ساعت کجا! پاسخ من این است: در بسیاری از کشورهای دنیا مرسوم است که معلمان نیمی از وقت کار خود را به مطالعه و فعالیت های آموزش و فرهنگی خارج از برنامه ی رسمی مدرسه می پردازند و اگر مسوولین آموزش و پرورش کشور ما توانایی برنامه ریزی و  اداره ی درست زیرمجموعه ی خود را ندارند و امکانات آموزش و پرورش تکاپوی نیاز جامعه را نمی کند آیا ما مقصریم؟! بنده به شخصه ترجیح می دهم در محیط آموزشی و با هزینه ی دولتی کار تحقیقی انجام دهم نه این که با مصرف برق خانگی و پول تلفن شخصی و از جیب شخصی خود به انجام اموری بپردازم که در حقیقت وظیفه ی دولت است. ضمن این که۴۴ساعت روی صندلی راحتی و چرخان لم دادن و در حین کار گل گفتن و شنفتن کجا و ۲۴ ساعت با بچه هایی که اکثر پدر و مادر هایشان ثانیه شماری می کنند تا اول مهر فرا برسد و از شر ایشان برای حداقل ۹ماه هم که شده راحت باشند. 

ایشان فرموده اند ساعت های معلمان ۴۵دقیقه ای است، من نمی دانم این اطلاعات نادرست را از کجا به دست آورده اند؟!  طبیعی است که اطلاعات غلط به نتایج نادرست منتج می شود. کلاس های ما معلمان دبیرستان در مدارس نیمه وقت ۸۰ دقیقه ای و در مدارس تمام وقت ۱۰۰ دقیقه ای است و مانده ام که ۴۵ دقیقه کجا و ۸۰ دقیقه و ۱۰۰ دقیقه کجا؟

در ادامه فرموده اند: "معلمان همیشه به خدا گلایه دارند که برکت زندگيشان هميشه کم مي شود." بنده همیشه خدا را شاکر بوده و هستم ولی این دلیل نمی شود که از مسوولین راضی باشم چرا که عملکرد ایشان را قابل نقد می دانم. ضمن این که جای سوال دارد گلایه معلمان به خدا را ایشان از کجا شنید اند؟ و هر چه ما بنده های خدا از جمله معلمین داریم از همین برکت الهی است و اگر نبود برکت الهی...  

فرموده اند: "خانم معلم ها خود را مانند گدا ها جلوه مي کنند." بنده هرگز این برداشت را نداشته و ندارم بلکه اگر در پوشش ایشان سادگی مشاهده کرده ام، آراستگی نیز همراه آنان بوده و سخن ایشان را توهین بزرگی قلمداد می کنم و امیدوارم که در پیشگاه الهی- این اول معلم عالم- بتوانند پاسخگوی توهین شان باشند!

فرموده اند: "الان تا کسی حرف حساب بگوید همه معلمان دست به یکی کرده و حمله مي کنند." در پاسخ باید گفت حرف حساب که جواب ندارد و اگر ما معلمان دست به یکی کرده بودیم که طومار خیلی ها در هم پیچیده بود! فراموش نکنیم که انقلاب اسلامی ایران از مدارس شروع شد و به دانشگاه ها و صحن جامعه کشیده شد. پس وای به روزی که معلم ها دست به یکی کنند که آن وقت نه از تاک نشان ماند نه از تاک نشان!

ایشان داد سخن داده اند که: "بدون تحقیق نباید ادعا کرد!" بنده به نوبه ی خود  گمان نمی کنم ادعاهای ایشان مبنی بر تحقیق باشد.

البته با این فرمایششان موافقم که "کار برای رضای خدا از همه مهمتر است."

یاد این سخن حضرت علی(ع) افتادم که در مقابل خوارج نهروان گفت: "کلمة الحق یراد بها الباطل"

دنباله ی مطلب را به شما خوانندگان فهیم وا می گذارم.

به نظر می رسد تنها تفاوت هفته بزرگداشت مقام معلم امسال با سنوات گذشته، در پیامک های طنز آمیزی بود که به همین مناسبت و در آستانه ی این هفته بین معلمان رد و بدل گردید. این از ویژگی های جامعه و مردم ماست که وقتی در برخورد با پدیده های اجتماعی، نتوانند نارضایتی خود را از راه های معقول و منطقی ابراز کنند یا اعتراض خود را در بهبود امور بی اثر ببینند  رو به سوی لطیفه و طنز آورده و هزاران کنایه و متلک را بر مسببین آن موضوع بار می کنند.

واقعیت آن است که وقتی مسئله ای در جامعه ما به طنز کشیده شد و همه زیر و بم آن نیز مورد هجو قرار گرفت، دیگر نمی توان به بهبود آن موضوع حداقل در کوتاه مدت امید چندانی داشت. مسئله آموزش و پرورش و هفته ی بزرگداشت مقام معلم از آن موضوعاتی است که سال ها ذهن و فکر بسیاری از صاحبنظران و دردمندان جامعه را به خود معطوف داشته و بسیاری از آنان کوشیده اند تا راز این همه تفاوت بین گفتار و کردار متولیان جامعه ما در خصوص معلم و کرامت او را مکشوف سازند. برخی معتقدند مسئولان آموزش و پرورش واقعا با دردها و مشکلات آموزش و پرورش بیگانه اند و نمی دانند مسئله ی اصلی این وزارتخانه عریض و طویل چیست و راهکار منطقی برای زدودن نارسایی های آن کدام است. به همین دلیل وقتی صحبت از هفته ی بزرگداشت مقام معلم می شود با اجرای برخی اقدامات سمبلیک و سطحی مانند دیدار گروهی از معلمان دستچین شده با مقامات عالی نظام و... فکر می کنند که همه ی مشکلات آموزش و پرورش را حل کرده اند.

واقعیت آن است که دستگاه آموزش و پرورش ایران به حدی در مشکلات خود غوطه ور است که تبیین همه ی مسائل آن به چندین کتاب قطور نیاز دارد. در حالی که در همه ی دنیا تامین بودجه آموزشی کشورها بعد از بودجه های دفاعی و امنیتی در ردیف دوم اهمیت قرار دارد، مسئله اصلی و اساسی آموزش و پرورش ایران کسری بودجه است که از رقم 3300 میلیارد تومان در پایان دولت اصلاحات به رقم 7000 میلیارد تومان در پایان دولت اصولگرای احمدی نژاد افزایش یافته است. از تعداد 90 هزار مدرسه کشور بیش از 27 هزار مدرسه آن غیر مقاوم بوده، 32 هزار مدرسه دیگر تخریبی و خطر آفرین است که هر لحظه جان دانش آموزان را تهدید می کند  و 5 هزار مدرسه نیز در فضاهای استیجاری قرار دارد که بعضی اوقات این وزارتخانه برای آواره نشدن دانش آموزان و جلوگیری از حکم تخلیه ی آنان، دست به دامان قوه ی قضائیه می شود. از حدود 14میلیون جمعیت دانش آموزی این مملکت، بیش از 9میلیون نفر آنان از آموزش مناسب برخوردار نبوده و در مدارس دو نوبته تحصیل می کنند به گونه ای که در حال حاضر بیش از 150هزار کلاس درس در شرایط دو نوبته قرار دارد. بی توجهی به مدارس و نظام آموزشی دولتی، سبب شکل گیری نوعی مدارس طبقاتی در جامعه ی ما شده که تداعی کننده نظام کاستی در برخی از کشورهای آسیایی است. از یک سو اصل 30 قانون اساسی بر رایگان بودن آموزش عمومی کشور تصریح دارد اما از سوی دیگر شهریه ی برخی مدارس غیرانتفاعی شهرهای بزرگ ایران، بعضا 4برابر شهریه ی دانشگاه های غیر دولتی می باشد. این که در این مدارس چه دانش آموزانی ثبت نام کرده و فرزندان چه اشخاصی مشغول تحصیل هستند تا در آینده مقدرات این جامعه فلک زده را به دست گیرند نیاز به توضیح اضافی ندارد. مسائل تربیتی، افت تحصیلی، تغذیه ی نامناسب، شیوع مواد مخدر در میان مدارس و ترک تحصیل دانش آموزان از مهمترین چالش ها و معضلات آموزش و پرورش است که تاکنون اقدام مناسبی برای حل آن ها از سوی مسئولان این وزارتخانه به عمل نیامده است. در چنین فضایی معلمان ما باید به امر مقدس تعلیم و تربیت مشغول شده و تمام هم و غم خود را مصروف تربیت نسل آینده ساز این جامعه نمایند. معلمانی که با هزاران درد پیدا و پنهان در زندگی خود دست به گریبان بوده و حیات مشقت بار خود را در زیر فشار سنگین معیشت به سختی تداوم می دهند. بیش از 70 درصد معلمان ابتدایی، 50 درصد معلمان راهنمایی و 30 درصد معلمان دبیرستان دارای شغل دوم هستند. در چنین شرایطی کار تعلیم و تربیت به سامان نبوده و معلمان نمی توانند در فرایند آموزش اثرگذاری چندانی داشته باشند. شاید اشاره به یک موضوع کوچک بتواند همه دردها و نارسایی های معلمانی که در این هفته قرار است مقامشان بزرگ جلوه داده شود را به درستی تبیین نماید.

در یک پروژه ی تحقیقی وقتی پژوهشگر نظر دانش آموزی را در خصوص نحوه ی تدریس معلمش از او می پرسد پاسخ می دهد: "از روزی که به طور تصادفی معلم خود را شب ها با ماشین قراضه اش مشغول مسافر کشی دیدم، وقتی سر کلاس چرت می زند زیاد از او دلگیر نمی شوم!"  

زمهریر

صدای معلم: به منظور تنویر افکار خصوصی!!! چند پیامکی که در هفته ی معلم به دستم رسید از نظر شما می گذرد:

ای تعبیر نوین ایثار!

ای موسیقی زیبای روزگار!

ای راهب شهر مهر!

از دستانت کرامت و از لبانت کلام حق جاری است

ای قامت بلند فداکاری!

تو را سپاس!

..................

اوّلین روز دبستان، بازگرد!

کودکی های قشنگم، بازگرد!

کاش می شد باز کودک می شدیم!

لااقل یک روز کودک می شدیم!

یاد آن آموزگار ساده پوش

یاد آن گچ ها که بودش به دوش

ای معلّم، نام و هم یادت به خیر!

یاد درس آب بابایت به خیر!

ای معلّم ای دبستانی ترین احساس من

بازگرد این مشق ها را خط بزن!

...............................................

هر روز برایت رؤیایی باشد در دست نه دوردست!

عشقی باشد در دل نه در سر!

و دلیلی باشد برای زندگی نه روزمرّگی!

............................................................

دستاوردهای دولت نهم در آموزش و پرورش:

1.        عدم افزایش حقوق متناسب با نرخ تورّم

2.        عدم پرداخت پاداش 176ساعت ضمن خدمت

3.        عدم پرداخت یارانه ی مسکن

4.        حذف حقّ محرومیّت مناطق محروم

5.        عدم پرداخت مرخّصی مناطق محروم

6.        عدم پرداحت پاداش مناطق محروم

7.        ادغام کلاس ها و...

.........................................

گر چه گل در فصل گل بوییدنی است

دست هایت تا ابد بوسیدنی است

.................................................

ای منتظر نظام هماهنگ!

ای گردن کج!

ای زیر خطّ فقر!
ای مصرف کننده!

ای زیادی!

ای منتظر پاداش!

ای منتظر حقوق عقب مانده!

روزت مبارک!

..................

ستیز من با تاریکی است و برای نبرد با تاریکی؛ شمشیر برنمی کشم، چراغ می افروزم.

..............................................

در کشور ما وضع چنین است بدانید:

آنکس که بداند و بداند که بداند؛ باید برود غاز به کنجی بچراند.

آنکس که بداند و نداند که بداند؛ باید برود خویش به گوری بتپاند.

آنکس که نداند و بداند که نداند؛ با پارتی و پولش لنگان خرک خویش براند.

آنکس که نداند و نداند که نداند؛ بر پست ریاست ابد الدّهر بماند.

پی نوشت: صدای معلم از درج برخی پیام ها که از تعابیر نامناسب برای مسوولین استفاده شده بود معذور است!

دوشنبه 14/2/1388 برابر فراخوان شورای هماهنگی کانون های صنفی معلمان سراسر کشورحدود 1000 نفر از فرهنگیان ( شاغل ، بازنشسته و حق التدریسی ) شهرستان سنندج از ساعت 1 الی 3 بعد از ظهر در حیاط سازمان آموزش و پرورش استان کردستان ، بار دیگر اتحاد و همدلی خود را با تمام فرهنگیان ایران به اثبات رسانده و خواهان رفع تبعیض کامل و اجرای قانون نظام هماهنگ شدند .

در این تجمع تعدادی از فعالین صنفی با ایراد سخنرانی از مطالبات بحق فرهنگیان تمام کشور دفاع نمودند .

تجمع بدون هیچگونه برخوردی ودر نهایت آرامش و با خواندن قطعنامه ای به حرکت اعتراضی خود در ساعت مقرر پایان داد .

بسیاری از همکاران معتقدند اگر این تحصنها و تجمعها به نتیجه و خواست همکاران نرسد حاضر هستند اعتراضات وسیعتر و گسترده تری را دنبال کنند و حتی عده ای از همکاران از تحریم برگزاری امتحانات خرداد سخن می گفتند و معتقد بودند اگر شورای هماهنگی صلاح بداند ما از شرکت در برگزاری امتحانات امتناع خواهیم کرد.

(قطعنامه پایانی چهاردهم اردیبهشت8 138 انجمن صنفی معلمان کردستان)

1- فرهنگیان کردستان ضمن اعلام حمایت و پشتیبانی از تمام فرهنگیان ایران اجرای لایحه خدمات کشوری را از اهم مطالبات خود می دانند.
2- ما خواهان برسمیت شناخته شدن حق تشکل و اعتصاب برای فرهنگیان هستیم.
3- ایجاد هرسیستم آموزشی بدون حضور و مشارکت معلمان به عنوان متولیان اصلی آموزش در تصمیم سازی ها امکان پذیر نمی باشد لذا مشارکت واقعی معلمان در تمام سطوح آموزش و پرورش خواسته ی ما فرهنگیان کردستان خواهد بود.
4- احیای فضای اعتماد میان معلمان و مسئولین فقط به بسته شدن پرونده ها ی مفتوح همکاران و لغو احکام صادره بستگی دارد. ما خواهان پایان دادن به فضای غیره فرهنگی درآموزش و پرورش هستیم و هر چه زودتر بدون هیچ قید و شرطی باید احکام صادره برای فعالان صنفی لغو شود.
5- با عنایت به اینکه سیستم قضای جمهوری اسلامی بیگناه بودن فرزاد کمانگر را مورد تأیید قرار داده است ما خواهان آزادی و بازگشت ایشان به میان خانواده ی معلمان کردستان هستیم.
6- با یاد آوری همکار در تبعید، اسکندر لطفی، خواستار لغو حکم تبعید ایشان هستیم.
7- ما نهادینه کردن نظام مدیریت انتخابی در مدارس و تسری آن به مدیران مناطق و استانی را خواستاریم.
8- ما خواستار توسعه آزادی بیان در آموزش و پرورش هستیم.
9- ما خواستار لغو حکم تبعید آقای جمال خوال از معلمان دلسوز سنندج هستیم.
10- ما فرهنگیان کردستان پشتیبانی خود را از مطالبات صنفی کارگران، پرستاران، روزنامه نگاران و سایر اقشار جامعه اعلام می داریم.

انجمن صنفی معلمان کردستان14/2/88

زانیاری

 بی شک  کسانی که امروز با مشت و لگد به جان معلم ها افتادند در حالی که معلمان را ناسزا گویان خطاب قرار می دادند که "چرا به خانه هایتان نمی روید ساعت2شد می خواهیم به خانه برویم" هرگز در مقابل خانواده خویش علت خستگی خود را نمی توانند توضیح دهند آنها در برابر فرزندانشان که از آنها  می پرسند پدر جان امروز چرا انرژی نداری و خسته ای؟ آنها با کمال شرمندگی حرفی برای گفتن ندارند. اما ما فردا در مدارس بار دیگر به فرزندان آنها خواهیم آموخت که چگونه از حق خود دفاع  کنند و باز برای فرزندانشان توضیح می دهیم که حق گرفتنی است و ظلم پایدار نمی ماند و اگر آنها پدران خوبی! باشند و پی گیر درس فرزندان خود، وقتی با سوال فرزندان خود روبرو می شوند که  "راستی بابا! از حق خود چگونه دفاع کنیم؟" بیشتر شرمگین خواهند شد.

آری اگر خیابان به زور قدرت باتوم و چکمه در تسخیر شماست قلب کودکان شما در تسخیر ماست هی! آقایی که اتکتت را کنده ای که من نشناسمت! اگر اتکت هم داشتی و می شناختمت و فرزندت هم دانش آموز من بود سعی می کردم درس شرف و آزادگی را برایش خوب تشریح کنم بی شک بیشتر از دانش آموزان دیگر برایش وقت می گذاشتم تا خلا هایش را جبران کنم مدرسه خانه دوم فرزند توست و ما انجا هستیم با همین افکاری که دیدی و لعن و نفرینی که نثارمان کردی.

پ.ن :در بین جمعیت، معلم 20 سال خویش را دیدم که با عصا امده بود امیدوارم برایش اتفاقی نیافتاده باشد آخر آقایان دیگر هیچ حرمتی نمی شناسند.

به نقل از: هیمه

با سلام

مطابق برنامه های اعتراضی پیشنهادی کانون صنفی معلمان ایران؛ دیروز به اطّلاع رسانی در این زمینه پرداختم و در حدّ وسع خویش دانش آموزان را نسبت به موضوع آگاه نمودم.

امروز نیز ضمن طرح مسأله در دفتر با همکاران صحبت می کردم که در همین حین یک تلفن شخصی را جواب دادم و زمانی که صحبتم تمام شد، متأسفانه دیدم تمام همکاران به کلاس درس رفته بودند و به ناچار من تنها در دفتر نشستم. به دلیل گرفتاری شخصی و با ترفند مدیر از مدرسه خارج شدم و دیگر از کمّ و کیف قضیه مطّلع نیستم. از صبح دارم این موضوع را با خودم تجزیه و تحلیل می کنم. متأسفانه ما دچار چند دستگی شده ایم. برخی نسبت به تصمیمات کانون بی اطّلاعند و گروهی ترجیح می دهند بی اطّلاع بمانند، عدّه ای شیوه ی اعتراضی را قبول ندارند، و جمعی نیز به دلایل مختلف از انجام فعالیت های اعتراضی در هراسند.

تا وقتی که ما به یک تفاهم جمعی نرسیم؛ امکان موفّقیّت مان کم است.

البته من به همه ی آن ها حق می دهم.

شما چطور؟

ضمناً لطفاً جهت اطّلاع رسانی در قسمت نظرات، وضعیت اعتراضات در مدرسه، منطقه، شهرستان و یا استان خود را انعکاس دهید.

تازه ترین اخبار اعتراضات

بر پایه ی بند دوم بیانیه ی کانونهای صنفی، معلمان ایران امروزدوشنبه 7اردیبهشت138۸اعتصابات گسترده ای را به اجرا در آوردند. گزارشات رسیده حکایت دارد، معلمان عصبانی، کانون ها را به خاطر دادن بیانیه های نرم سرزنش کرده اند، و ازآنان خواسته اند، که دستوراعتصبات و تجمعات بیشتری را صادرنمایند. در این روز مناطق گوناگون شهر تهران و شهرهای: اسلامشهر، کرج، پاکدشت، دیواندره، کوهدشت، خمینی شهر و میاندوآب، استانهای کرمانشاه، یزد، اصفهان، فارس، خراسان، کردستان، لرستان، بوشهر، اردبیل، آذربایجان شرقی، همدان، بخشهایی ازاستان هرمزگان و بسیاری ازاستانهای کشورمعلمان از حضور در سرکلاس های درس خودداری کردند. همچنین معلمان بسیاری ازمدارس کشور دراجرای بند سوم بیانیه، بسیار جدی و مصمم هستند و چشم به راه بیانیه ی دیگر کانون ها برای استقبال از هفته ی معلم می باشند. 

امروز هفتم اردیبهشت  دبیران غیرتمند دبیرستانهای امام خمینی، شهید کاظمی، پیش دانشگاهی علامه مجلسی، فاطمه الزهرا و تعدادی از مدارس راهنمایی شهرستان الیگودرز پا به پای بقیه معلمان در سراسر کشوراز حضور در کلاس درس خودداری کردند. 

کانون صنفی معلمان ایران ، تهران

 کانون صنفی معلمان، ضمن سپاسگزاری از فرهنگیان عزیز، چشم انتظار اجرای بند سوم بیانیه می ماند. ما باور داریم با همبستگی و اتحاد می توانیم به خواسته های برحقمان دست یابیم.

آنان که با معلمان رابطه و تعامل نزدیک دارند ، می دانند که اخیراً بی خیالی و بی توجهی خاصی در همه مراتب تربیتی فرهنگی و سیاسی اجتماعی و در بین معلمان رواج پیدا کرده است . دفتر دبیرستان محل بیان فیلم ها و متلک پراندن به سیاسیون و مجریان دولت شده است ، اعتمادی به سخنان مسئولین وجود ندارد و همه چیز با ایماء واشاره و مسخرگی مطرح می شود وحتی بعضی که مذهبی ترند خود جلودارترندو باجرأت تر در بیان آن چه وجود دارد خودی نشان می دهند ، شاید بخواهند از رفتارهای دوگانه مسئولین تبری بجویند!! در این میان منطق ومناظره نه تنها جایی ندارد که با مسخرگی پاسخ داده می شود!!!

  اخیراً در دفتر بعضی مدارس ؛ نه درد اجتماعی مطرح می شود ونه بحث تربیتی مطرح است ونه انتقاد سازنده ای بیان می شود. موضوع به استهزاء گرفتن مسئولین با سریال های تلوزیونی بخصوص یوسف و زلیخا و خواندن و خندیدن باهم ؛ با اس. ام. اس. ها و بلوتوث های خلاف عرف و آن چنانی که اگر از دانش آموزی شنیده شود به هزار بهانه او را ناهنجار شناخته می شود. از همه مهمتر اس ام اس هایی است که قبح بدگویی و تهمت و مسخرگی افراد را تا سرحد یک جوک معمولی پایین آورده است .

     به راستی چه کسانی در این میان مقصر هستند؟ من از قبل از این که معلمان را مقصر بدانم ؛ متولیان را مقصر می دانم که به هر بهانه ای شأن معلم را پایین آوردند واو ار تحقیر کردند ومشکلات مادی او را جوابگو نبودند وهر روز دروغی گفتند و به آن عمل نکردن وخوبی را از بین بردند و زشتی و بی لیاقتی را به عنوان ارزش برای ماندن و تهدیددیگران ارزش به حساب آوردندو...  وقتی تربیت ، سیاسی شود وقتی به آموزش و معلم کم توحهی شود و قطعاً چنین خواهد شد.

    ممکن است کسانی این صحبت ها را توهم و رواج این فرهنگ را درمحدوده چند مدرسه بدانند ولی همه می دانیم ،این موضوع فراگیر و عمومی شده است و مطمئناً دایره بیخیالی این رفتار ، هر روز گسترده تر می شود وفرهنگ و خانواده را نیز در می نوردد و جبران آن در آینده پرهزینه و سخت خواهد بود.

    کار به جایی رسیده است که متأسفانه ؛ بعضی از همکاران معلم با دانش آموزان برنامه رد وبدل بلوتوث و اس.ام.اس. دارند وقبح موضوع به « ارزش و دانا مداری در زشتگویی» در محیط مدرسه به عنوان اسباب رفع خستگی همکاران تبدیل شده است.دانایان وجامعه شناسان و روان شناسان بگویند :چه بایدکرد؟

تقریرات

بعد از نصب کدهای جاوای فال حافظ در وبلاگ فالنامه را در وبلاگ افتتاح کردم. نیتم اعتصابات سه روز آینده ی معلمان بود خواجه ی شیراز اینگونه جوابم داد:

امروز زنگ تفریح اوّل یکی از همکاران می گفت برای مادرش مشکلی پیش آمده و بعد از بستری نمودن ایشان در بیمارستان به فکر بیمه کردن مادرش افتاده است. از مسؤولین مربوطه راهنمایی خواسته که چگونه می توان مادرش را بیمه کند او را راهنمایی کرده بودند که بیمه ی ایرانیان جایگزین بیمه ی تخت(بستری) شده است و باید علاوه بر مادر، پدرش را نیز بیمه نماید. بعد از اقامات قانونی در عرض چند ساعت و با واریز نمودن مبلغ 680هزار ریال به مدّت یک سال پدر و مادرش را بیمه نموده بود.

به فیش حقوقی ام نیم نگاهی می اندازم، می بینم بعد از لیست بلندبالایی از کسورات با عناوین مختلف؛ بابت حق بیمه ی پدر و مادرم تحت عنوان بیمه ی خاص ماهیانه مبلغ 13444 ریال از حقوق ناچیز بنده کسر می شود که به عبارتی سالیانه می شود: 1613280 ریال

این بدان معنا است که دولت از کارمندان خود بابت بیمه نمودن والدینشان سالیانه مبلغ 933280 ریال بیش از سایر مردم دریافت می کند!

و این یعنی عدالت!

گاهی با خود می اندیشم آیا واقعاً مفاهیم؛ تغییر ننموده اند؟ 

یاد این شعر افتادم:

"از طلا گشتن پشیمان گشته ایم

مرحمت فرموده ما را مس کنید!"

شهاب نيوز : یک نماینده مجلس از تهیه گزارشی توسط رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس خبر داد که به ادعای او نشان می‌دهد دولت نهم طی سه سال گذشته حدود 124 میلیارد دلار از پول نفت را بدون ضابطه و مجوز خرج کرده است. به گزارش خبرنگار شهاب‌نیوز؛ طی چند ماه اخیر تعدادی از چهره‌های شاخص نظام از جمله آیت‌الله اکبر هاشمی رفسنجانی، مهندس میر حسین موسوی، حجت‌الاسلام سید محمد خاتمی، دکتر حسن روحانی و حجت‌الاسلام مهدی کروبی یک سئوال مشترک را از دولت نهم و رئیس دولت مطرح کرده‌اند. آن سئوال که به زبان‌های مختلف از سوی این شخصیت‌ها مطرح شده این است: دولت نهم با ارایه یک فهرست دقیق اعلام کند که درآمدهای هنگفت و سرشار نفتی کشور طی چهار سال گذشته دقیقاً صرف چه کارهایی شده و چگونه هزینه شده است؟

در همین رابطه، یکی از روزنامه‌های منتقد دولت در شماره امروز شنبه خود گزارش مفصلی را تحت عنوان «270 میلیارد دلار پول نفت کجا هزینه شد؟» منتشر کرده است. گزارشی که در تلاش برای پاسخگویی به سئوال مشترک چهره‌های شاخص فوق است و می‌کوشد توضیحی را ولو اجمالی برای این سئوال مهم پیدا کند.

در بخشی از این گزارش مفصل اظهارنظری تکان‌دهنده وجود دارد که خواننده را به تامل وا می‌دارد. آن‌جا که یک نماینده مجلس از تهیه گزارشی توسط رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس خبر می‌دهد که به ادعای او اثبات کرده است دولت نهم طی سه سال گذشته حدود 124 میلیارد دلار از پول نفت را بدون ضابطه و مجوز خرج کرده است! 124 میلیارد دلار یعنی 124 هزار میلیارد تومان یا 124,000,000,000,000 تومان. یعنی 2,750,000 تومان به ازای هر نفر از واجدین شرایط رای در کشور یا تقریباً 1,650,000 تومان به ازای هر نفر از مردم ایران.

علیرضا محجوب نماینده تهران در مجلس شورای اسلامی در پاسخ به پرسش روزنامه اعتماد گفته است: «آقای مصباحی مقدم رئیس کمیسیون اقتصادی اخیراً گزارشی به نمایندگان داده‌اند که مشخص کرده 124 میلیارد دلار از پول نفت بدون ضابطه خرج شده است یعنی دولت این میزان پول را بدون مجوز خرج کرده است. پیشنهاد می کنم این گزارش را از ایشان بگیرید. سوال شما را پاسخ خواهد داد».

گفتنی است تلاش خبرنگار شهاب‌نیوز برای گفتگو با یکی از مسئولان ارشد دولت نهم جهت بررسی صحت یا سقم این گزارش و ابعاد آن تاکنون به نتیجه‌ای نرسیده است. با آن که برخی گزارش‌های رسمی از جمله گزارش دیوان محاسبات درباره تفریغ بودجه سال 1385 نشان می‌دهد که یک میلیارد دلار از درآمدهای نفتی کشور به خزانه ریخته نشده یا گزارش دوم دیوان محاسبات از انحراف 50 درصدی دولت در اجرای لایحه بودجه 86 خبر می‌دهد؛ اما چنین رقم هنگفتی (124 میلیارد دلار) برای نخستین‌بار از سوی یک نماینده مجلس و به نقل از گزارش رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس مطرح شده است.

زمانی که معلم مورد تهدید و تحقیر قرار می‌گیرد، چگونه می‌تواند روحیه سرافرازی و شجاعت را در دانش آموزان به‌وجود آورد. به گزارش ایلنا میرحسین موسوی در دیدار با فرهنگیان ضمن گرامیداشت یاد وخاطره شهید رجایی و باهنر به بیان خاطره‌ای از شهید باهنر پرداخت وگفت: زمانی که به شهید باهنر پیشنهاد وزارت آموزش وپرورش داده شد، به حزب جمهوری آمدند. ایشان از اعضای شورای انقلاب حزب بود که برای وی آینده‌اي سیاسی تصور می‌شد. برخی در آن جلسه به شهید باهنر گفتند که پیشنهاد تصدی وزارت، مثل انداختن پوست خربزه زير پا، برای زمین خوردن است؛ اما شهید باهنر به آنها گفت كه قبل از انقلاب به این فکر رسیدم که با نفوذ در چند مدرسه می‌توانیم انقلاب کنیم، در حال حاضر که این پیشنهاد به من شده این پست را قبول می‌کنم؛ چون مهمترین پست در بين وزارتخانه‌ها است. وی با بیان اینکه استدلال شهید باهنر از گفتمان انقلاب نشأت می‌گرفت، افزود: به دلیل فراگیر شدن گفتمان انقلاب و توجه به امر آموزش و پرورش بود که در ترکیب مجلس اول و دوم غلبه با معلمان بود.

نخست‌وزیر دوران جنگ گفت: برای حفظ پایه‌های اجتماعی، گروه‌ها و کمیته‌هایی تشکیل مي‌شود که در رأس آنان معلمان حضور دارند. کاری نداریم که دولت به آن‌ها اعتماد دارد یا خیر، جامعه به معلمان بالاترین اعتماد را دارد و این امر حساسیت تعامل با معلمان را می‌رساند.

میرحسین موسوی در پاسخ به نماینده معلمان که نظر وی را در مورد دید امنیتی و پادگانی به آموزش و پرورش و معلمان جویا شده بودند، گفت: همانطور که قبلاً هم گفته‌ام دید امنیتی و پادگانی را محکوم می‌کنم؛ چرا که هر کجا دید امنیتی بالارفته بیشتر ضرر و آسیب را دیده‌ایم.

وی ادامه داد: دولتی که ما تعریف کرده‌ایم، دولت خدمتگزار است و وظیفه‌ای جز آن ندارد. آموزش و پرورش می‌تواند به یک دستگاه انتظامي تبدیل شود که در این صورت باید با آن برخورد کرد.

موسوی به موضوع تحجر اشاره کرد وگفت: تحجر یک معضل و مشکل اساسی است. امام خمینی(ره) در 2 سال آخر عمر خود به شدت در مورد اسلام ناب محمدی صحبت کرد تا تحجر را بکوبد. ایشان خطری را در این رابطه احساس می‌کرد كه تنها مربوط به آموزش و پرورش نیست.

نخست‌وزیر دوران جنگ با بیان اینکه متاسفانه در راه‌های غیرعلمی می‌غلتیم، به موضوع مفقود شدن یک میلیارد دلار اشاره کرد و گفت: دولت در مقابل سوال مجلس مبنی بر اینکه این مبلغ در کجا صرف شده، پاسخي نداد. این نتیجه همان دیدهای غیرعلمی است که اعتماد مردم را از بین می‌برد.

وی گفت: زمانی که یک شخصی کارمند، یا کارگر که از مشکلات مالی ومسکن رنج می‌برد، این موضوع را می‌شنود پیش خود می‌گوید مسوولان این پول را چه کار کرده‌اند؟ اولین خاصیت این مساله بی‌اعتمادی مردم است. اگر پاسخی وجود دارد برای رفع این بی‌اعتمادی باید پاسخ و استدلال داشت.

میرحسین موسوی با انتقاد از تهدید وتحقیر معلمان گفت: در قدیم نگاه به معلمان به این گونه بود که معلم دانش آموز و نسل آینده را تربیت می‌کند. زمانی که معلم تهدید و تحقیر می‌شود، چگونه می‌تواند روحیه سرافرازی وشجاعت را در دانش آموزان به‌وجود آورد. دانش آموزی که شاهد کتک خوردن معلم خود است اولین نتیجه‌اش سلب آزادی در مقابل ديدگان اوست.

وي افزود:‌ در صورتي كه فضا را به سمت گفت‌وگو و تعامل با معلمان سوق دهيم و اراده‌اي در دولت نشان دهيم، فكر نمي‌كنم تشكل‌هاي معلمان مشكلي را از طرف دولت ببينند.

مهندس موسوي به مساله بودجه آموزش و پرورش اشاره كرد و گفت: يكي از مسائل مهم آموزش و پرورش مساله بودجه است. سهم آموزش و پرورش به دليل فراواني معلمان و اهميت تعليم و تربيت ايجاب مي‌كند كه در اين راستا يك فكر اساسي صورت گيرد، چرا كه اين موضوع به دنبال خود مطالبات مختلفي را در پي خواهد داشت. وي اظهار كرد:‌ در سال گذشته شاهد كسري وسيع در بودجه آموزش و پرورش بوديم كه متاسفانه اين مساله از دسته چندمي بودن آموزش و پرورش در دولت نشات مي‌گيرد.

نخست‌وزير دوران جنگ به اهميت و تشكيل شوراها تاكيد كرد و گفت: بر اساس هفت اصل قانون اساسي، ‌شوراها از ظرفيت‌هاي بالايي برخوردارند و آموزش و پرورش مي‌تواند به خوبي از اين ظرفيت استفاده كند. وي ادامه داد:‌ واقعيت است كه دولت نمي‌تواند به تنهايي از پس مشكلات آموزش و پرورش برآيد. ما بايد براي آن راهكاري انتخاب كنيم. به طور مثال مي‌توان تأمين بودجه را از همين شوراها پيگيري كرد.

موسوي با تاكيد بر اينكه دولتي بودن امور يكي از مشكلات اساسي جامعه است، اظهار كرد: شوراها امكانات وسيعي دارد كه اگر رأي آوردم بخش قابل توجهي از كارهايي كه دولت انجام مي‌دهد و از طريق شوراها هم قابل انجام است، به آنها محول مي‌كنم؛ چرا كه معتقدم شوراها گره بسياري از مشكلات را باز مي‌كنند.

مهندس موسوی در ادامه با تاکید بر مواضع قبلی خود گفت: مواضع من، همان اطلاعیه اولیه است آن را تغییر نمی دهم و تنها آن را بسط خواهم داد من به امام انقلاب و قانون اساسی اعتقاد دارم و حل مشکلات معلمان را در اجرای قانون می دانم.وی تاکید کرد: مردم آزادی و عدم بستن دهان را می خواهند اسلامیت را هم می خواهند و همچنین نمی خواهند به مقدسات آنها توهین شود آنها می خواهند جلوی دولت های بیگانه سر خم نکنند و خون شهیدان هم حرمت نهاده شود. غیر از این چیزی ندارم و نگفتم و تنها آنرا بسط می دهم و چیز دیگری هم نگفتم.

مهندس موسوي در پاسخ به اين پرسش كه آيا تمام ذخائر شما را قانون اساسي تشكيل مي‌دهد، گفت: مشكل ما خوب اجرا نكردن قانون است. قانون اساسي ظرفيت‌هاي بالايي دارد. اگر مشكل ما اجرا نشدن اصل‌هاي آن قانون است بايد پرسش شود كه چرا به اين اصول عمل نمي‌شود.

وي با بيان اينكه مي‌توان برخي از اصول قانون اساسي را تغيير داد، گفت: اين موضوع سابقه هم دارد؛ چرا كه سال 68، 10 موردي كه امام‌خميني اشاره كرده بودند و مجلس بازنگري قانون اساسي به آن توجه كرد،‌ تحولات نسبتاَ عميقي ايجاد كرد.

موسوي با تاكيد بر حفظ حقوق شهروندي و اجراي حقوق بشر،‌ اظهار كرد: حقوق بشر، حداقل اجراي صوري قانون است. اين اجراي قانون سبب كاهش نگاه امنيتي نيز خواهد شد.

وي در مورد درخواست تشكيل پارلمان معلمان گفت: هيچ مشكلي با تشكيل اين پارلمان ندارم اما بايد وظايف و نسبت آن با آموزش وپرورش و مديران مشخص شود. صرف تشكيل چنين پارلماني در صورتي كه نتيجه نداشته باشد، شايسته نيست.

مهندس موسوي گفت: تشكيل نظام سازمان معلمان مي‌تواند نقش مهمي را در حل مشكلات جامعه فرهنگي داشته باشد.

موسوي در توضيح اينكه چرا تاكنون مواضع خود را نسبت به امر آموزش و پرورش تشريح نكرده است، گفت: وقت بنده كم بوده و تا امروز بيشتر به تشريح نظراتم در مسائل اقتصادي و سياسي پرداخته‌ام. منتظر بودم تا در جلسه‌اي كه در تاريخ يازدهم يا دوازدهم ارديبهشت ماه با معلمان دارم، مواضع خود را در مورد تعليم و تربيت بيان مي‌كردم.

وي در مورد حضور زنان در عرصه‌هاي مختلف و قبول مسووليت‌ها، اظهار كرد: ما در مورد حضور زنان در موقعيت‌هاي مختلف با هيچ منع شرعي و قانوني روبرو نيستيم. تنها بحث عرفي است كه بايد آن را حل كرد. مهندس موسوي در مورد فراموش شدن بازنشستگان گفت: ما با سیل عظیم بازنشستگی روبرو هستیم درحالی که این بازنشسته ها سرمایه های عظیمی هستند و باید از آنها استفاده شود و با آنها برخورد خوبی نشد.

وي در مورد مواضع اصلاح‌طلبي خود گفت:‌ من به امام،‌ انقلاب و قانون اساسي اعتقاد دارم و بر اجراي قانون ايستاده‌ام و مي‌خواهم مشكلات مردم را بر اساس اجراي قانون حل كنم. مردم آزادي مي‌خواهند و در عين حال اسلام، جمهوريت و سرافرازي كشورشان را مي‌خواهند.

وي در پايان با انتقاد از عملكرد رسانه ملي گفت: در حال حاضر سكوتي در رسانه ملي مشاهده مي‌شود كه خوب نيست. بحث من آقاي X يا Y نيست،‌ بلكه حرف من اين است كه اين سكوت به نفع منافع ملي نيست. در كشور ما كه رسانه‌ها محدود است از رسانه ملي اين انتظار وجود دارد كه شور انتخاباتي را در ميان مردم بوجود آورد.

به گزارش ايلنا، در ابتداي اين جلسه برخي از نمايندگان تشكل‌هاي فرهنگي به بيان نظرات و مطالبات خود از رئيس‌جمهور آينده پرداختند.

اكرمي وزير آموزش و پرورش دوران جنگ طي سخناني گفت: گواهي مي‌دهم در زمان نخست‌وزيري مهندس موسوي، آموزش و پرورش اولويت داشت. در زمان ايشان معلمي كتك نخورد و تحقير نشد و به زندان نرفت. وي اظهار كرد: آموزش و پرورش بايد در اولويت باشد و سرلوحه همه برنامه‌ها قرار گيرد. امر آموزش بايد به عنوان محور توسعه مدنظر قرار گيرد.

مرتضي حاجي، وزير آموزش و پرورش دولت دوم اصلاحات نيز طي سخناني گفت: آموزش و پرورش نيازمند يك تحول فرهنگي است كه اگر اين تحول كيفي را مي‌خواهيم، به يك معلم متخصص و داراي حرمت و منزلت،‌ نياز داريم.

حاجي با ارائه پيشنهادي مبني بر تشكيل پارلمان معلمان اظهار كرد:‌ داشتن اتحاديه معلمان كمك موثري است تا حرف معلمان شنيده، رسيدگي و پاسخ داده شود.

كميجاني، نماينده مجمع فرهنگيان ايران اسلامي نيز اظهار كرد:‌ مجمع فرهنگيان ايران اسلامي هم به صورت مستقل و هم در قالب شوراي هماهنگي جبهه اصلاحات حمايت خود را از شما اعلام كرده است.

وي با بيان اينكه يك ميليون و صدهزار معلم در كشور وجود دارد، گفت: اين شعار هر ايراني يك ستاد، هر شهروند يك همراه در جامعه معلمان مصداق دارد؛ به شرطي كه مطالبات معلمان برآورده شود. كميجاني با بيان اينكه در جامعه فرهنگي كشور يك عدم اعتماد بوجود آمده است، اظهار كرد:‌ جامعه فرهنگي به گونه‌اي شده كه معلمان، مديران را قبول ندارند و مديران بالاتر از خودشان را، كه به نظر مي‌رسد با تشكيل پارلمان معلمان اين مشكل رفع شود.

به گزارش ايلنا، باغاني نماينده كانون صنفي معلمان گفت: بنده به پنج سال زندان و تبعيد محكوم شده‌ام. در اين چند سال پنج هزار معلم دستگير و به زندان و تبعيد محكوم شده‌اند. دولت شما براي رفع اين بحران چه كار خواهد كرد؟

وي ادامه داد: معلم چاپلوس و متملق به درد ايران نمي‌خورد. براي حفظ اين نظام و انقلاب بايد معلماني سر كلاس‌ها حضور يابند كه بتوانند با شجاعت حرف بزنند.

باغاني گفت: مي‌گويند معلمي شغل انبياء است. چه شده كه اين ادامه دهنده راه انبياء را كتك مي‌زنند و با تحقير و ذلت با آنها رفتار مي‌كنند؟

وي با اشاره به سخنان رئيس‌جمهور در مصاحبه تلويزيوني كه در وعده اجرايي شدن قانون مديريت خدمات كشوري از ابتداي سال 88 عنوان شده بود، گفت: يك ماه از سال 88 گذشته ولي هيچ تغييري ايجاد نشده است. شما براي قوانين مصوب مجلس كه به تائيد شوراي نگهبان هم رسيده ولي اجرا نشده، چه برنامه‌اي داريد؟

حشمت هاشمي، نماينده سازمان معلمان ايران نيز گفت: آقاي مهندس شما بايد خود را براي شنيدن اين نوع حرف‌ها آماده كنيد، چرا كه در سال‌هاي گذشته آنهايي كه مسووليت داشتند اين حرف را نشنيدند يا توجه نكردند.

وي با بيان اينكه سازمان معلمان ايران از فرزندان اصلاحات است و در اين مقوله كمتر تعارف دارد، اظهار كرد: شما در سخنانتان، خود را اصلاح‌طلب توام با اصول معرفي كرديد؛ حال آنكه در برنامه‌ها و حتي مشاوران شما كوچك‌ترين نشاني از اصلاح‌طلبي نيست.

هاشمي گفت: ما مطالباتي داريم و در آن با كسي تعارف نداريم و تاكنون نيز بابت آن هزينه پرداخت كرده‌ايم. شما بايد براي اين وضعيت اسف‌بار توأم با تحجر توجه داشته باشيد و براي آن راهكاري بيانديشيد. نزديك به 100 سال حبس براي فرهنگياني كه به جرم تجمع در مقابل مجلس دستگير شده بودند، حكم صادر شده است.

مصوري‌منش، يكي ديگر از نمايندگان معلمان در اين جلسه نيز گفت: كانديداها مسأله آموزش را حقوق فرهنگيان مي‌دانند، در صورتي كه آموزش و پرورش از تمركز و دولتي بودن بيش از حد رنج مي‌برد.